Ik snap mezelf niet meer.
Ik roep het een, maar ik doe het ander,
Ik wil ergens niet aan denken, maar ga daar dan vervolgens juist foto's van kijken,
met als gevolg dat ik nergens anders meer aan denk.
En dat vind ik dan op het moment zelf niet eens zo heel vervelend.
Tot nu dan, want nu besef ik opeens hoe stom dat eigenlijk is,
of nee, niet hoe stom, maar hoe onzinnig en oppervlakkig dat is.
Dat dat hele deel van mijn leven waar ik eigenlijk niet aan wil denken,
meteen het oppervlakkigste deel van mijn hele leven tot nu toe is.
Niet dat dat vervelend is, zeker niet zelfs
maar het is wel oppervlakkig en een beetje jammer.
1 voordeel, nu snappen jullie mij ook niet meer,
en ben ik niet meer alleen in dat opzicht :)
2 opmerkingen:
Ik denk dat ik weet wat je bedoelt..
maar stiekem hoop ik niet dat ik het weet.
Beter dat je het me even uit komt leggen?
xx
Zak
God kan je er vanaf helpen.. echt waar, vertrouw daar maar op:)!
Prachtig nummer heb je op je blog staan!
Bless
Een reactie posten