''mi have een droom van brekend glas
ik droom achteruit, van een stittie die stilstaat & thuis op mi wacht''
Dat dichtte Ramsey Nasr dit weekend op Motel Mozaique. Een gedicht over Rotterdam 2059, kort samengevat een hoop 'hippe' straattaal in een stuk tekst gepropt. Ik had geen verwachtingen toen ik stond te wachten op het gedicht en had enkel gehoord dat Ramsey een goede dichter was, ik liet het over me heen komen. En het viel tegen, helaas.
Maar, een droom van brekend glas, dat heb ik onthouden. Als een glas breekt, dan is het uitzicht treurig en zal het snel helemaal kapot zijn. Ik word een beetje verdrietig als ik dat idee combineer met het hebben van een droom. Wat heb je aan een droom, als je weet dat het niet verwezenlijkt zal worden en dat het uiteindelijk helemaal opgebroken zou zijn? Een droom naar het verleden, die je wenst naar de toekomst.
Tegelijkertijd vind ik brekende dingen behoorlijk fascinerend. Vooral omdat bijna alle gebroken dingen, met veel geduld toch weer in elkaar zijn te lijmen, zolang alle stukjes nog maar aanwezig zijn en de lijm stevig genoeg is.
Dat geeft hoop, voor die ene droom die uitzichtloos lijkt, maar dat misschien toch niet is.
Het gedicht is hier te lezen en te horen. Luister, lees en oordeel zelf.
2 opmerkingen:
Nasr kan wel fantastisch schrijven, ik werd verliefd op 'geen lied'. Hier een fragment:
"Vandaag voor ons geen lied,
Geen honingvogel, tjif-tjaf.
Vandaag breek ik de snavels
Van alle vogels af,
Als jij mij achterliet.
Als jij mij achterliet,
Zou ik boos moeten worden
Op elke lieve bloem;
Vertrappen en verdorren,
Tot jij mij zei van niet.
Tot jij mij zegt van niet,
Zal ik de zon aankijken
Tot in de blinde nacht.
Ik zal mijn ogen ijken
Aan wat bij nachte ziet.
Aan wat bij nachte ziet
En zwijgen kan verstaan,
Moet ik mijzelve wennen.
Trek mij maar zachtjes aan
Omlaag in het gebied.
Omlaag in dat gebied
Zal ik jou afpakken
Van wie dan ook en snel
Je navel weer opplakken.
Ik wil dat jij me ziet.
Ik wil dat jij me ziet,
Hoe ik al bijna doodga,
Hoe ik om jou te halen
Op een te kleine boot sta.
De boot op mijn verdriet.
Een boot op mijn verdriet
Met ruimte maar voor een.
Een tranenkapitein
Vaart overal alleen.
Vandaag zing ik geen lied.
Vandaag is er geen lied,
Geen honingvogel, tjif-tjaf.
Vandaag breek ik de snavels
Van alle vogels af,
Nu jij mij achterliet."
Dat zei je me ja. Maar dat is dan ook met geen mogelijkheid te vergelijken met dan 'mi have een droom', want daar kon ik niet eens echt serieus naar luisteren.
Dat fragment van geen lied is prachtig, wauw :)
Een reactie posten